Otuz yıl sonra İzmir’de aynı masada başlayan sohbet, okul arkadaşlarımızı yeniden bir araya getirme kararına dönüştü

Adem ÖZLEM

Bazı buluşmalar, insanın hayatında geride bıraktığını düşündüğü yılları yeniden yanına getirir. Tanıdık bir ses, bir tebessüm, geçmişten anlatılan küçük bir hatıra… Bir anda okul günleri yakınlaşır; gençliğiniz, karşınızdaki dostunuzun yüzünde size bakar.

İzmir’de otuz yıl sonra bir araya geldiğimizde böyle hissettik.

Rafet, Adem, Süleyman ve Cebir…

Kırcaali’de okul yıllarını paylaşmış dört arkadaş olarak aynı masaya oturduk. Her birimiz hayatın farklı yollarından geçmiş, kendi sorumluluklarımızı taşımıştık. Yüzlerimizde yılların izleri vardı. Sohbet başladığında ise birbirimizi tanıdığımız günlerden kalan sıcaklığı yeniden bulduk.

O gün herkes bir hatıra anlattı. Okul yıllarımızdan konuştuk, Kırcaali’yi hatırladık. Buluşmanın sonunda yazdığım kitaplardan dostlarıma birer kitap takdim ettim.

Ve geleceğe dönük bir karar aldık: İnşallah 2027 yılında, Kırcaali Mitko Palauzov Okulu’nda okuyan arkadaşlarımızı Kırcaali’de bir araya getirmek için çalışacağız.

Otuz Yılın Ardından Birbirini Yeniden Bulmak

Otuz yıl, söylerken kısa bir ifade. Yaşarken içine nice emek, sevinç, ayrılık ve özlem sığıyor.

Okul yıllarında önümüzde uzanan hayatın uzunluğuna inanırdık. Görüşmek için her zaman fırsat bulunacağını düşünürdük. Sonra günlük hayatın akışı başladı. İşler, aile sorumlulukları, mesafeler derken zaman ilerledi.

Eski bir arkadaşınızla yeniden karşılaşınca geçen yılları daha derinden hissediyorsunuz. Onun yüzündeki değişime bakarken kendi değişiminizi de düşünüyorsunuz. Fakat bir tebessüm, gençlik günlerinden tanıdık bir ifade, aradaki mesafeyi kısaltıveriyor.

Adem’e, Süleyman’a ve Cebir’e bakarken bu duyguyu yaşadım. Bugünkü hâllerinin içinde okul yıllarındaki arkadaşlarımı gördüm. Onlar da benim gençliğimi hatırlıyordu.

İnsanın, hayatının başlangıcına şahitlik etmiş dostlarıyla yeniden buluşması büyük bir huzur.

Hatıralarımız Birbirimizin Hafızasında

Sohbet ilerledikçe birimizin hatırladığını diğerimiz tamamladı. Kimi ayrıntılar birimizin zihninde silinmiş, ötekinin hafızasında bütün canlılığıyla kalmıştı.

Böyle anlarda insan önemli bir şey fark ediyor: Hayatının bazı parçalarını dostlarının hafızasında saklıyor.

Sizin unuttuğunuz bir günü arkadaşınız anlatıyor. Onun eksik hatırladığı bir olayı siz tamamlıyorsunuz. Birlikte yaşanmış zaman, yıllar sonra yeniden bütünleşiyor.

Bu nedenle eski arkadaş buluşmalarının insana verdiği duygu çok derin. Geçmişimizi hatırlarken kendimizi de yeniden tanıyoruz. Bugünkü düşüncelerimizin, alışkanlıklarımızın ve hayata bakışımızın hangi tecrübelerden doğduğunu görüyoruz.

İzmir’deki masamızda, birbirimize gençliğimizden parçalar verdik.

İzmir’de Oturduk, Kırcaali’yi Konuştuk

Buluştuğumuz şehir İzmir’di. Sohbetimizin yolları ise dönüp dolaşıp Kırcaali’ye çıktı.

Bazı şehirler insanın içinde hep genç kalır. Siz yaş alır, başka yerlerde hayat kurarsınız. Hafızanızdaki sokaklardan ise okul çağınızdaki hâliniz geçmeye devam eder.

Kırcaali bizim için böyle bir yer.

Orayı hatırlarken arkadaşlıklarımızın başladığı günleri, hayata ilk beklentilerimizi, ortak geçmişimizi de hatırlıyoruz. Bir yerin insan üzerindeki etkisi, oradan ayrılınca sona ermiyor. Kurduğu ilişkilerde, anlattığı hikâyelerde ve çocuklarına aktardığı hatıralarda sürüyor.

Bizim buluşmamız, bu bağın yıllar sonra da yaşayabildiğini gösterdi. Kırcaali, dört arkadaşın sohbetinde bütün sıcaklığıyla yanımızdaydı.

Kitaplarla Paylaşılan Hayat Emeği

Buluşmamızın sonunda, kaleme aldığım kitaplardan Adem’e, Süleyman’a ve Cebir’e birer kitap takdim ettim.

O an benim için kıymetliydi. Gençliğinizden beri sizi tanıyan insanlara, yıllar içinde ortaya koyduğunuz emeği sunuyorsunuz. Bir zamanlar okul hayatını paylaştığınız eller, bu defa yazdığınız sayfaları tutuyor.

Kitapları verirken okul yıllarımızdan bugüne uzanan yolu düşündüm. O yol boyunca biriken tecrübeleri, düşünceleri, yazıya dönüşen duyguları…

Dostlarımla bu emeği paylaşabilmek beni sevindirdi. Ortak geçmişimize yeni bir hatıra eklenmiş oldu. Bundan sonra o kitaplar da İzmir’de yeniden buluştuğumuz günü hatırlatacak.

Dört Kişilik Masadan Doğan Karar

Hatıraları konuştukça başka arkadaşlarımızı da düşündük. Onlarla yeniden karşılaşmanın, aynı sohbeti daha geniş bir topluluk içinde sürdürmenin ne kadar güzel olacağını hissettik.

Böylece dört kişiyle başlayan buluşmamızı büyütmeye karar verdik.

Hedefimiz, 2027 yılında Kırcaali Mitko Palauzov Okulu’nda okuyan arkadaşlarımızı Kırcaali’de bir araya getirmek.

Bu düşünce henüz hazırlık gerektiren bir niyet. Tarih, yer, program ve katılım ayrıntıları üzerinde çalışıldıkça daha kapsamlı bilgiler paylaşacağız.

Ancak ilk adımın değeri büyük: Birbirimize yeniden ulaşmak istiyoruz. Yılların ve mesafelerin ardından, dostluğumuzun başladığı şehirde tekrar yan yana gelmeyi arzuluyoruz.

Stratejik Değer: Dostluk Bağını Sürekli Kılmak

Bu buluşmanın geleceğe dönük değerini düşünürken ilk soru şu olmalı: Yeniden karşılaştıktan sonra birbirimizle bağımızı nasıl sürdüreceğiz?

Bir gün bir araya gelmek mutluluk verir. Ardından iletişimi koruyabilmek ise o mutluluğu hayatın içine taşır. Birbirimizin hâlini sormak, ihtiyaç olduğunda yanında bulunmak, bilgi ve tecrübelerimizi paylaşmak için eski okul arkadaşlığımız güçlü bir başlangıç oluşturabilir.

Farklı şehirlerde ve ülkelerde yaşayan arkadaşlarımızın hayat tecrübeleri zaman içinde çeşitlendi. Bu birikimi paylaşabileceğimiz, herkesin kendisini rahatça ifade edebileceği samimi bir çevre kurabiliriz.

Böyle bir birlikteliğin gücü, gönüllülükten ve karşılıklı güvenden gelir. Herkesin aynı okul geçmişi etrafında eşit biçimde yer bulması, buluşmanın kapsayıcı ve kalıcı olmasını sağlar.

Önce Arkadaşlarımıza Ulaşmalıyız

Büyük buluşmanın hazırlığı, yıllardır görüşemediğimiz arkadaşlarımızı bulmakla başlayacak.

Her birimizin irtibatta olduğu okul arkadaşları var. Bu bağları birbirine ekleyerek daha geniş bir çevreye ulaşabiliriz. Haberi birbirimize duyurmak, eski sınıf arkadaşlarımızı hatırlamak ve katılmak isteyenlerle iletişim kurmak ilk işimiz olmalı.

Arkadaşlarımızın rızasıyla oluşturulacak bir iletişim ağı, hazırlıkları kolaylaştırabilir. Katılım imkânlarını ve uygun tarihleri birlikte değerlendirmek de daha fazla kişinin buluşmaya gelebilmesine yardımcı olur.

Amaç, ulaşabildiğimiz herkesin kendisini davet edilmiş hissetmesi. Yıllardır haber alamadığımız bir arkadaşımıza ulaşmak bile başlı başına güzel bir kazanım olacaktır.

Ortak Hafızamızı Geleceğe Taşımak

Buluşmaya hazırlanırken eski fotoğrafları, okul belgelerini ve hatıraları bir araya getirmek de anlamlı olabilir.

Her arkadaşımızın elinde farklı bir fotoğraf, zihninde başka bir olay bulunabilir. Bunlar sahiplerinin izniyle toplanırsa ortak geçmişimizi anlatan bir hatıra albümüne ya da küçük bir yayına dönüşebilir.

Böyle bir çalışma, çocuklarımızın ve torunlarımızın bizi daha iyi tanımasına yardımcı olur. Fotoğraflardaki yüzlerin kim olduğunu, birbirleriyle nasıl bir bağ kurduğunu ve hangi hayat yollarından geçtiğini öğrenebilirler.

Kırcaali’ye ilişkin kişisel hatıralarımız da bu yolla korunur. Anlatılan her ayrıntı, bir dönemin gündelik hayatına küçük bir pencere açar. Bizim için tanıdık olan birçok şey, gelecek kuşaklar için ancak kayda geçirilirse bilinebilir hâle gelir.

Gençlere Bırakabileceğimiz Dostluk Örneği

Bu buluşmanın gençler açısından da bir anlamı olabilir.

Çocuklarımız çoğu zaman bizim bugünkü hâlimizi tanıyor. Okul çağlarımızı, gençlik beklentilerimizi, arkadaşlıklarımızı ise anlattığımız ölçüde biliyorlar.

Yıllar sonra yeniden buluşan okul arkadaşlarını görmek, onlara ilişkilerin emekle korunabildiğini gösterebilir. Uzakta yaşamanın bağları bütünüyle koparmadığını, geçmişe sahip çıkmanın yeni dostluklara da alan açtığını hissettirebilir.

İleride imkân ve ortak istek oluşursa, buluşmamıza gençlerin de katılabileceği bir hatıra paylaşımı eklenebilir. Böylece bizim için özlem taşıyan bir gün, onlar için ailelerinin ve memleketlerinin geçmişini tanıma fırsatı olur.

Bir Daha Yıllarca Beklememek İçin

İzmir’deki buluşmadan bende kalan en güçlü düşüncelerden biri, zamanı daha dikkatli değerlendirmek gerektiğiydi.

Dostlarımızı aramak için bütün işlerimizin bitmesini bekleyemeyiz. Hayatın sorumlulukları devam edecek. Arada bir telefon açmaya, hâl hatır sormaya, mümkünse aynı masaya oturmaya vakit ayırmalıyız.

Otuz yılın ardından kavuşmanın sevinci büyüktü. Bundan sonra aradaki bağı daha canlı tutabilmeyi diliyorum.

Bugün Rafet, Adem, Süleyman ve Cebir olarak başlayan bu birlikteliğe, inşallah daha çok okul arkadaşımız katılacak. Hazırlıklarımız ilerledikçe buluşmanın ayrıntılarını paylaşacağız. Şimdiden arkadaşlarımızın birbirlerine ulaşmasını ve bu güzel niyeti duyurmasını bekliyoruz.

Bir zamanlar Kırcaali Mitko Palauzov Okulu’nda yollarımız kesişmişti. Yıllar sonra İzmir’de yeniden buluştuk ve ortak geçmişimizin hâlâ içimizde yaşadığını gördük.

İnşallah 2027’de Kırcaali’de, daha kalabalık bir masada buluşacağız. Herkes bir hatırasını getirecek; hep birlikte yenilerini biriktireceğiz.